Sporttape versus kinesiotape: wat is het verschil?

Niet-elastisch versus elastisch

Witte sporttape wordt ook wel:

• athletic tape;
• rigid tape;
• niet-elastische tape

genoemd. De tape geeft relatief weinig mee wanneer eraan wordt getrokken. Kinesiotape is juist ontworpen om elastisch te zijn. De tape kan worden uitgerekt en beweegt vervolgens gedeeltelijk mee met:

• huid;
• gewrichten;
• lichaamsbeweging.

Dit verschil bepaalt voor een belangrijk deel hoe beide tapes worden gebruikt.

Sporttape

Wordt vooral toegepast wanneer mechanische weerstand gewenst is.

Kinesiotape

Wordt vooral toegepast wanneer beweging grotendeels behouden moet blijven. Het gaat dus niet alleen om twee verschillende merken of kleuren tape. Het zijn materialen met verschillende mechanische eigenschappen.

Verschil in bewegingsbeperking

Niet-elastische sporttape kan bepaalde bewegingsrichtingen duidelijk beperken. Bij een enkel kan de tape bijvoorbeeld worden aangebracht om extreme inversie af te remmen. Bij een vinger kan tape:

• zijwaartse beweging beperken;
• een gewricht ondersteunen;
• de vinger koppelen aan een naastgelegen vinger.

Kinesiotape geeft veel minder mechanische beperking. Door de elasticiteit kan de tape met de beweging meegaan. Dat betekent niet dat kinesiotape helemaal geen invloed op beweging kan hebben. De tape kan:

• voelbaar zijn;
• sensorische informatie geven;
• mogelijk bewegingsgedrag beïnvloeden.

Maar de mechanische weerstand is doorgaans veel kleiner dan bij rigide sporttape.

Stabiliseren versus meebewegen

Het woord stabiliseren moet zorgvuldig worden gebruikt. Sporttape kan een gewricht tijdelijk mechanisch ondersteunen door bepaalde bewegingen te begrenzen. Dat is iets anders dan het gewricht structureel stabiel maken. Een enkel met chronische instabiliteit wordt niet blijvend stabiel doordat deze voor een wedstrijd wordt getapet.

De tape kan wel tijdelijk externe ondersteuning geven. Kinesiotape heeft een ander uitgangspunt. De tape beweegt meer mee en wordt vaak gebruikt om:

• sensorische input te geven;
• een lichaamsgebied voelbaar te maken;
• beweging te ondersteunen zonder deze sterk te beperken.

Een eenvoudige vergelijking is:

Sporttape geeft meer mechanische begrenzing. Kinesiotape geeft meer bewegingsvrijheid.

Verschil in materiaal

Witte sporttape bestaat meestal uit een stevige textiele drager, vaak van:

• katoen;
• een katoenmix.

Het materiaal is relatief stug en vaak met de hand scheurbaar. Kinesiotape bestaat meestal uit:

• elastisch katoen;
• synthetische vezels;
• een combinatie van materialen.

De elastische eigenschappen zijn een essentieel onderdeel van het ontwerp. Ook de dikte en structuur kunnen verschillen. Sporttape is ontworpen om krachten te weerstaan. Kinesiotape is ontworpen om gedurende beweging relatief flexibel te blijven.

Verschil in kleefkracht

Zowel sporttape als kinesiotape moet goed aan de huid kunnen hechten. Maar de eisen aan de kleeflaag verschillen. Sporttape wordt vaak gebruikt tijdens:

• intensieve training;
• wedstrijden;
• snelle bewegingen;
• contactsport.

De tape moet tijdens deze relatief korte periode stevig blijven zitten. Kinesiotape wordt vaak meerdere dagen gedragen. Daarom moet de kleeflaag bestand zijn tegen:

• dagelijkse beweging;
• transpiratie;
• douchen.

Meer kleefkracht is echter niet automatisch beter. Een zeer sterke lijm kan het risico verhogen op:

• huidirritatie;
• pijnlijke verwijdering;
• beschadiging van de oppervlakkige huid.

De beste kleefkracht is daarom afhankelijk van:

• toepassing;
• huidtype;
• gewenste draagtijd.

Verschil in draagtijd

Witte sporttape wordt meestal relatief kort gedragen. Vaak wordt de tape aangebracht:

• voor een training;
• voor een wedstrijd;
• voor een specifieke activiteit.

Na afloop wordt de tape meestal verwijderd. Kinesiotape wordt vaak langer gedragen, bijvoorbeeld enkele dagen, zolang:

• de huid goed reageert;
• de tape comfortabel blijft;
• de tape voldoende blijft hechten.

De langere draagtijd past bij het elastische karakter van kinesiotape. Rigide sporttape kan bij langdurig dragen minder comfortabel zijn en vraagt extra aandacht wanneer:

• zwelling ontstaat;
• de tape te strak zit;
• de huid geïrriteerd raakt.

Wanneer kies je sporttape?

Sporttape is vooral logisch wanneer het doel is om:

• een beweging tijdelijk te begrenzen;
• een gewricht extern te ondersteunen;
• een kwetsbaar lichaamsdeel tijdens sport te beschermen.

Veelvoorkomende toepassingen zijn:

• preventieve enkel taping;
• ondersteuning na een eerdere enkelverzwikking;
• buddy taping van vingers;
• duim- en polstaping;
• bepaalde patellatapingtechnieken.

Sporttape is vooral relevant wanneer de mechanische eigenschappen van de tape onderdeel zijn van het behandeldoel.

Wanneer kies je kinesiotape?

Kinesiotape kan worden gekozen wanneer:

• volledige bewegingsvrijheid grotendeels behouden moet blijven;
• langdurigere sensorische prikkeling gewenst is;
• een elastische tape praktischer is voor de toepassing.

Kinesiotape wordt onder andere gebruikt bij:

• musculoskeletale klachten;
• sportblessures;
• bepaalde vormen van oedeem;
• aanvullende ondersteuning binnen revalidatie.

De wetenschappelijke effecten verschillen per klacht en toepassing. Daarom moet kinesiotape niet automatisch worden gekozen op basis van algemene claims zoals:

• “de spier activeren”;
• “fascia losmaken”;
• “de doorbloeding verbeteren”.

Ook bij kinesiotape moet het behandeldoel duidelijk zijn.

Kunnen beide worden gecombineerd?

Ja, sporttape en kinesiotape kunnen in sommige situaties worden gecombineerd. Maar meer tape betekent niet automatisch meer effect. Een combinatie moet een duidelijk doel hebben. Bijvoorbeeld:

• sporttape voor tijdelijke mechanische bewegingsbegrenzing;
• kinesiotape voor een afzonderlijke toepassing waarbij meer bewegingsvrijheid gewenst is.

Ook kunnen verschillende tapeproducten in een tapetechniek worden gebruikt, bijvoorbeeld:

• een onderlaag;
• rigide tape;
• elastische tape.

De belangrijkste vraag is steeds:

Wat moet iedere tape toevoegen?

Wanneer daar geen duidelijk antwoord op bestaat, maakt een combinatie de behandeling vooral:

• complexer;
• duurder;
• belastender voor de huid.

Praktijkvoorbeeld

Een volleyballer heeft meerdere enkelverzwikkingen doorgemaakt. Tijdens wedstrijden wil hij extra bescherming tegen een nieuwe inversiebeweging. In deze situatie wordt gekozen voor witte sporttape. Het doel is:

• extreme inversie tijdelijk afremmen;
• mechanische ondersteuning geven tijdens de wedstrijd.

Een andere patiënt heeft lichte schouderklachten en wil tijdens dagelijkse activiteiten volledige bewegingsvrijheid behouden. Wanneer tape als aanvullende interventie wordt geprobeerd, kan kinesiotape praktischer zijn omdat deze:

• elastisch is;
• met de beweging meegaat;
• langer gedragen kan worden.

De keuze wordt dus niet bepaald door de vraag:

“Welke tape is beter?”

Maar door:

“Welk effect proberen we in deze situatie te bereiken?”

Conclusie

Sporttape en kinesiotape zijn verschillende soorten tape met verschillende eigenschappen.

Witte sporttape

• is vrijwel niet-elastisch;
• geeft relatief veel mechanische weerstand;
• kan bepaalde bewegingen tijdelijk begrenzen;
• wordt vaak kortdurend tijdens sport gedragen.

Kinesiotape

• is elastisch;
• beweegt meer mee met het lichaam;
• beperkt beweging doorgaans veel minder;
• kan vaak meerdere dagen worden gedragen.

De belangrijkste praktische regel is:

Wil je een beweging duidelijk begrenzen? Dan past niet-elastische sporttape meestal beter bij het doel.

Wil je beweging grotendeels behouden en een elastische tape gebruiken voor een aanvullende sensorische toepassing? Dan kan kinesiotape beter passen.

Geen van beide tapes is automatisch beter. De juiste keuze hangt af van:

• het behandeldoel;
• de klacht;
• de sport;
• de gewenste bewegingsvrijheid;
• de huid;
• de gewenste draagtijd.

De beste tape is daarom niet de tape met de meeste claims, maar de tape waarvan de eigenschappen het beste aansluiten bij het doel van de toepassing.